२. सुञ्ञतकथावण्णना

८३२. येन अवसवत्तनट्ठेन परपरिकप्पितो नत्थि एतेसं अत्तनो विसयन्ति अनत्ताति वुच्चन्ति सभावधम्मा, स्वायं अनत्तताति आह ‘‘अवसवत्तनाकारो अनत्तता’’ति. सा पनायं यस्मा अत्थतो असारकताव होति, तस्मा तदेकदेसेन तं दस्सेतुं ‘‘अत्थतो जरामरणमेवा’’ति आह. एवं सति लक्खणसङ्करो सिया, तेसं पनिदं अधिप्पायकित्तनन्ति दट्ठब्बं. अरूपधम्मानं अवसवत्तनाकारताय एव हि अनत्तलक्खणस्स सङ्खारक्खन्धपरियापन्नता.

सुञ्ञतकथावण्णना निट्ठिता.