२. दुतियपाराजिकसिक्खापदवण्णना

‘‘किस्स पन त्वं अय्ये जानं पाराजिकं धम्मं अज्झापन्न’’न्ति वचनतो, ‘‘अट्ठन्नं पाराजिकानं अञ्ञतरं पाराजिकं अज्झापन्न’’न्ति (पाचि. ६६६) वचनतो, अन्ते ‘‘उद्दिट्ठा खो अय्यायो अट्ठ पाराजिका धम्मा’’तिआदिवचनतो (पाचि. ६७७), परिवारे ‘‘साधारणपञ्ञत्ति उभतोपञ्ञत्ती’’ति (परि. २०१) वचनतो च भिक्खुनिविभङ्गं पत्वा भगवा साधारणानि सिक्खापदानि भिक्खूनं उप्पन्नवत्थुस्मिंयेव ‘‘या पन भिक्खुनी छन्दसो मेथुनं धम्मं पटिसेवेय्य अन्तमसो तिरच्छानगतेनपि पाराजिका होति असंवासा’’तिआदिना नयेन सविसेसम्पि अविसेसम्पि मातिकं निक्खिपित्वा अनुक्कमेन पदभाजनं, आपत्तिभेदं, तिकच्छेदं, अनापत्तिवारञ्च अनवसेसं वत्वा वित्थारेसि. सङ्गीतिकारकेहि पन असाधारणपञ्ञत्तियोयेव इध वित्थारिताति वेदितब्बा.

६६६. तत्थ ‘‘अट्ठन्नं पाराजिकान’’न्ति इदं केवलं सङ्गीतिकारकानंयेव नयतो निक्खित्तवचनं इतो पुब्बे छट्ठसत्तमट्ठमानं पाराजिकानं अपञ्ञत्तत्ता. भगवता पन इदं पञ्ञापितमादिसिक्खापदम्पि उपादाय ‘‘छन्नं पाराजिकान’’न्ति वुत्तं सिया. इतो उद्धं पञ्ञत्तानिपि उपादाय ‘‘अट्ठन्नं पाराजिकान’’न्ति वचनं अपरभागे उप्पन्नन्ति एकच्चे आचरिया. अट्ठकथायं पन ‘‘इदञ्च पाराजिकं पच्छा पञ्ञत्तं, तस्मा ‘अट्ठन्न’न्ति विभङ्गे वुत्त’’न्तिआदि वुत्तं, तस्मा अट्ठकथाचरियानं मतेन सिद्धमेतं यथापञ्ञत्तानुक्कमवसेनेव सङ्गीतानीति. ‘‘अञ्ञासि’’न्ति पाठो. अञ्ञासीति न गहेतब्बो. ‘‘दुट्ठुल्लसिक्खापदे वुत्तनयेनेवा’’ति वचनतो वज्जपटिच्छादिकं या पटिच्छादेति, सापि वज्जपटिच्छादिकआयेवाति सिद्धं. किञ्चापि वज्जपटिच्छादनं पेमवसेन होति, तथापि सिक्खापदवीतिक्कमचित्तं दोमनस्सिकमेव होतीति कत्वा ‘‘दुक्खवेदन’’न्ति वुत्तं.

दुतियपाराजिकसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.