५. पञ्चमसङ्घादिसेससिक्खापदवण्णना

७०१. एतं न वुत्तन्ति भिक्खुनिया अवस्सुतभावो दट्ठब्बोति एतं नियमनं न वुत्तं. तं अवचनं पाळिया समेति. कतरपाळियाति? ‘‘अनवस्सुतोति जानन्ती पटिग्गण्हाती’’ति इमाय. यदि हि पुग्गलस्स अवस्सुतभावो न पमाणं, किं इमाय पाळिया पयोजनं, ‘‘अनापत्ति उभो अनवस्सुता होन्ति, अनवस्सुता पटिग्गण्हाती’’ति एत्तकमेव वत्तब्बं सिया. अत्तनो हि अनवस्सुतभावोयेव पमाणन्ति. इमस्स पन अनापत्तिवारस्स अयमत्थो – उभो चे अनवस्सुता, सब्बथापि अनापत्ति. अथ भिक्खुनी अनवस्सुता समाना अवस्सुतम्पि ‘‘अनवस्सुतो’’ति सञ्ञाय तस्स हत्थतो पटिग्गण्हाति, एवम्पि अनापत्तीति. अथ सा अनवस्सुतापि अञ्ञं अनवस्सुतं वा अवस्सुतं वा ‘‘अवस्सुतो’’ति जानाति, दुक्कटमेव. वुत्तञ्हेतं अनन्तरसिक्खापदे ‘‘किस्स त्वं अय्ये न पटिग्गण्हासीति. अवस्सुतो अय्येति…पे… नाहं अवस्सुता’’ति.

पञ्चमसङ्घादिसेससिक्खापदवण्णना निट्ठिता.