६. सूकरखतवग्गो
१. सालसुत्तवण्णना
५२१. सूरभावेनाति अतिसूरभावेन. बुज्झनत्थायाति सच्चपटिवेधाय.
२. मल्लिकसुत्तवण्णना
५२२. चत्तारि इन्द्रियानीति पञ्ञिन्द्रियं ठपेत्वा सेसानि चत्तारि. ‘‘अरियञाणं लोकुत्तर’’न्ति वुत्तं मग्गञाणं कत्वा. अरिय-सद्दो पन यथा तथा विसुद्धेपि होतीति तादिसं सन्धाय वुत्तं ‘‘तम्पि पना’’तिआदि. यथा हि चत्तारिन्द्रियानि मिस्सकानि, एवं पञ्ञिन्द्रियम्पि मिस्सकन्ति वुच्चमाने न कोचि विरोधोति अधिप्पायेनाह ‘‘तम्पि पन…पे… वट्टती’’ति.
३. सेखसुत्तवण्णना
५२३. न सक्कोति इन्द्रियानं अपरिपक्कत्ता. अत्थीति पजानाति नयग्गाहेन, न पच्चक्खतो. न हि अरियापि अनधिगतं मग्गफलं पच्चवेक्खितुं सक्कोन्ति.
६. पतिट्ठितसुत्तवण्णना
५२६. सासवेसूति चतुरासवविनिमुत्तेसु सेसधम्मेसु आरम्मणेसु. तेसुपि उप्पज्जनकअनत्थतो चित्तं रक्खति नाम.
८. सूकरखतसुत्तवण्णना
५२८. तं सन्धायाति तं सूकरखतलेणं सन्धाय. एतं ‘‘सूकरखताय’’न्ति वचनं वुत्तं. भावनपुंसकन्ति भावजोतकं नपुंसकवचनं यथा ‘‘विसमं वाता वायन्ति, एकमन्तं निसीदी’’ति. किच्चपटिपत्ति तेसं संकासनट्ठेन सपतिसो, सपतिसो एव सप्पतिस्सो, सजेट्ठकोति आह ‘‘सप्पतिस्सोति सजेट्ठको’’ति.
सूकरखतवग्गवण्णना निट्ठिता.