६-७. तण्हक्खयसुत्तादिवण्णना

२०७-२०८. ‘‘सो मं पुच्छिस्सती’’ति अधिप्पायेन भगवता ओसापितदेसनं. पत्थटत्ता भावनापारिपूरिया वित्थारितं गतत्ता. महन्तभावन्ति भावनावसेनेव महत्तं गतत्ता. ततो एव वड्ढिप्पमाणा. नीवरणविगमे सम्भवतो पच्चयतो ब्यापादो विगतो होतीति आह – ‘‘नीवरणानं दूरीभावेन ब्यापादविरहितत्ता’’ति. तण्हामूलकन्ति तण्हापच्चयं. यञ्हि तण्हासहगतं असहगतम्पि तण्हं उपनिस्साय निप्फन्नं, सब्बं तं तण्हामूलकं. पहीयति अनुप्पादप्पहानेन. तण्हादीनंयेव खया, न तेसं सङ्खारानं खया. एतेहि तण्हक्खयादिपदेहि.