१. सहस्सभिक्खुनिसङ्घसुत्तवण्णना

१००७. धम्मिकत्ता देसवासीहि अनुकम्पितो राजाति राजको, तस्स आरामो राजकारामो, तस्मिं. भूमिसीसं सेट्ठप्पदेसो, यत्थ वसन्तो लाभग्गयसग्गप्पत्तो होतीति तेसं अधिप्पायो.

वारापेहीति पटिसेधेहि. युज्झापेतुन्ति कलहं कारापेतुं. पुन आगच्छन्ताति अपरस्मिं संवच्छरे आगच्छन्ता. उब्बट्टेत्वाति महती वीचियो उब्बट्टेत्वा. यथा तस्स सकलमेव रट्ठं एकोदकीभूतं होति, एवं कत्वा समुद्दमेव जातं. तेन वुत्तं ‘‘समुद्दमेव अकंसू’’ति.

इसीनमन्तरं कत्वाति इसीनं कारणं कत्वा, इसीनं हेतूति अत्थो, इसीनं वा अन्तरभेदं कत्वा. तथा लोके कोलाहलस्स पत्थटतं विभावेन्तो भगवा ‘‘मे सुत’’न्ति आह पच्चक्खतो जानम्पि. उच्छिन्नोति कुलच्छेदेन उच्छिन्नो. न केवलं सयमेव, अथ खो सह रट्ठेहि. विभवन्ति विनासं उपगतो.

तं सन्धायेतं वुत्तन्ति तं यथावुत्तं पसेनदिना कोसलराजेन कारितं विहारं सन्धाय एतं ‘‘राजकारामे’’ति वुत्तं.