६. थपतिसुत्तवण्णना
१००२. (वितानं कायानं कालनकाय, कारणस्स उपगतानं सातपरिया सिज्झति. तत्थ कायपरिपज्झायमुखेन तन्तिं ठपेसि भगवा. न हि पस्सथ नमत्थेहि करणे निरत्थको पिति वत्तति. ‘‘नियतत्ता’’ति वुत्तं. तमेव नियमं ‘‘मज्झिमपदेसेयेवा’’ति अवधारणेन विभावेति. महामण्डलचारिकं चरन्तोपि मज्झिमपदेसस्स अन्तन्तेनेव चरति. तत्थ च विनेय्यजनस्स समोसरणता मत्तपनवाचमहत्थसुपनन्ति.) [एत्थन्तरे पाठो असुद्धो दुस्सोधनीयो च, सुद्धपाठो गवेसितब्बो.] अरुणुट्ठापनम्पि तत्थेव होति. पच्चन्तपदेसे पन दूरे विनेय्यजना होन्ति, तत्थ गन्त्वा मग्गफलेसु पतिट्ठापेत्वा ततो पच्चागन्त्वा मज्झिमपदेसे एव वासं उपगच्छति, तत्थ मनुस्सेहि कतानं कारानं महप्फलभावनियमनत्थन्ति दट्ठब्बं. ‘‘आसन्ने नो भगवा’’ति इदं निदस्सनमत्तन्ति दस्सेन्तो ‘‘न केवल’’न्ति आदिमाह.
सकिञ्चनसपलिबोधनट्ठेनाति एत्थ किञ्चनं पलिबोधो असमापितकिच्चता, तदुभयस्स अत्थिभावेनाति अत्थो. महावासेति महागेहे.
द्वेपि जनाति इसिदत्तपुराणा. सितं नाम मन्दहसितं. हसितं नाम विस्सट्ठहसितं. मुत्तचागोतिआदीसु यं वत्तब्बं, तं विसुद्धिमग्गटीकायं (विसुद्धि. महाटी. १.१६०) वुत्तनयेन वेदितब्बं. संविभागेति परस्स दानवसेन संविभजने. अकतविभागन्ति देय्यधम्मवसेन न कतविभागं. पुग्गलवसेन पन ‘‘सीलवन्तेही’’ति वुत्तत्ता कतविभागमेव महप्फलताकरणेन. तेनाह ‘‘सब्बं दातब्बमेव हुत्वा ठित’’न्ति.
(एत्थन्तरे पाठो असुद्धो दुस्सोधनीयो च, सुद्धपाठो गवेसितब्बो.)