२. सुखसुत्तवण्णना
२५०. दुक्खं न होतीति अदुक्खं, सुखं न होतीति असुखं, म-कारो पदसन्धिकरो. अदुक्खमसुखन्ति वेदयितसद्दापेक्खाय नपुंसकनिद्देसो. सपरसन्तानगते सन्धाय अज्झत्तबहिद्धागहणन्ति आह ‘‘अत्तनो च परस्स चा’’ति. तेन सब्बम्पि वेदयितं गहितन्ति दट्ठब्बं. नस्सनसभावन्ति इत्तरखणताय भङ्गतो उद्धं अपस्सितब्बसभावं. पलोको भेदो एतस्स अत्थीति पलोकिनं. तेनाह ‘‘भिज्जनसभाव’’न्ति. ञाणेन फुसित्वा फुसित्वाति पुब्बभागे विपस्सनाञाणेन अनिच्चा पभङ्गुनोति आरम्मणतो, उत्तरकालं असम्मोहतो मग्गपरम्पराय फुसित्वा फुसित्वा वयं पस्सन्तो. विरज्जतीति मग्गविरागेन विरज्जति. सम्मसनचारवेदना कथिता आरद्धविपस्सकानं वसेन देसनाति. लोकियलोकुत्तरेहि ञाणेहि याथावतो परिजाननं पटिविज्झनं ञाणफुसनं.
सुखसुत्तवण्णना निट्ठिता.