१०. सज्झायसुत्तवण्णना
२३०. निस्सरणपरियत्तिवसेनाति अद्धा इमं परियत्तिं निस्साय वट्टदुक्खतो निस्सरितुं लब्भाति एवं निस्सरणपरियत्तिवसेन. सज्झायनतोति विमुत्तायतनसीसे ठत्वा सज्झायनतो. इदानि तस्स निस्सरणपरियत्तिवसेन सज्झायनकरणं, पटिपत्तिवसेन वत्तपटिवत्तकरणं, विपस्सनाभावनञ्च दस्सेतुं ‘‘सो किरा’’तिआदि वुत्तं. अरहत्तं पत्तदिवसे पटिपत्तिकित्तनाय पुरिमदिवसेसुपि तथा पटिपज्जि, विपस्सनं पन उस्सुक्कापेतुं नासक्खीति दस्सेति. कालं अतिवत्तेतीति इदं ‘‘सङ्कसायती’’ति पदस्स अत्थवचनं. थेरस्साति सज्झायकत्थेरस्स.
धम्मपदानीति सीलादिधम्मक्खन्धदीपकानि पदानि. तेनाह ‘‘सब्बम्पि बुद्धवचनं अधिप्पेत’’न्ति. न गण्हासि उद्देसन्ति अधिप्पायो. पाळियं ‘‘भिक्खूहि संवसन्तो’’ति इमिना तेसं धम्मस्सवनत्थायपि धम्मो परियापुणितब्बोति दस्सेति. विरज्जति एतेनाति विरागो, अरियमग्गो. जानित्वाति परिञ्ञाभिसमयवसेन दिट्ठसुतादिं याथावतो जानित्वा पटिविज्झित्वा. विस्सज्जनन्ति पहानं. न बुद्धवचनस्स विस्सज्जनं. भण्डागारिकपरियत्तियापि अनुञ्ञातत्ता पगेव निस्सरणत्थाय, तत्थ पन मत्ता जानितब्बाति दस्सेन्तो ‘‘एत्तावता’’तिआदिमाह.
सज्झायसुत्तवण्णना निट्ठिता.