२. समिद्धिसुत्तवण्णना
१५८. मय्हं लाभाति एवरूपस्स नाम सम्मासम्बुद्धस्स सत्थुस्स पटिलाभो, एवरूपस्स च नाम निय्यानिकस्स सद्धम्मस्स पटिलाभो, एवरूपानञ्च सुप्पटिपन्नानं सब्रह्मचारीनं पटिलाभो, एते मय्हं सुलद्धलाभा. मय्हं सुलद्धन्ति यञ्चेतं मम निय्यानिकसासने पब्बज्जा उपसम्पदा, तस्मिञ्च अभिरतीति सब्बञ्चेतं मया सुलद्धं. यथा पनस्स एवं चेतसो परिवितक्को उप्पन्नो, तं दस्सेतुं ‘‘सो किरा’’तिआदि वुत्तं. चरितानुरूपवसेन गहितं मूलकम्मट्ठानं. पासादिकन्ति पसादावहं. एवमहोसीति ‘‘लाभा वत मे’’तिआदिना एवं परिवितक्को अहोसि. निसिन्नसदिसोति निसिन्नो विय. तस्मिंयेव ठानेति यस्मिं ठाने निसिन्नं मारो उपसङ्कमि, तस्मिंयेव ठाने. तस्साति समिद्धित्थेरस्स. कम्मट्ठानं सप्पायन्ति कम्मट्ठानभावनाय अनुयुञ्जनं सप्पायं उपकारावहं भविस्सति.
मय्हन्ति मया. सति च पञ्ञा च सतिपञ्ञा, ता अरियमग्गेन जाननसमत्थनभावेन अवबुद्धा. थेरो किर तदा विपस्सनं उस्सुक्कापेसि. कामन्ति यथारुचि. केचि ‘‘कामं करस्सूति आयस्मतो ‘कामा’ति मारस्स आलपन’’न्ति वदन्ति. विभिंसकारहानीति भयानकारहानि. रूपानीति विप्पकारानि. विप्पकारत्थोपि हि रूपसद्दो ‘‘रूपं दस्सेति अनप्पक’’न्तिआदीसु विय. न कम्पेस्ससीति समणधम्मकरणतो न चलिस्ससि.
समिद्धिसुत्तवण्णना निट्ठिता.