६. पत्तसुत्तवण्णना

१५२. पञ्चन्नं उपादानक्खन्धानं लक्खणादीनि चेव समुदयञ्च अस्सादादीनवनिस्सरणानि च गहेत्वा सम्मा तेसं लक्खणादीनं गहणं होतीति आह ‘‘पञ्च उपादानक्खन्धे आदियित्वा’’ति. रुप्पनवेदियनसञ्जाननअभिसङ्खरणविजाननानि खन्धानं सभावलक्खणानि. आदि-सद्देन रसपच्चुपट्ठानपदट्ठानानि चेव समुदयादीनि च सङ्गण्हाति. दस्सेतीति पच्चक्खतो दस्सेति, हत्थामलकं विय पाकटे विभूते कत्वा विभावेति. गण्हापेतीति ते धम्मे मनसा अनुपेक्खिते दिट्ठिया सुप्पटिविद्धे करोन्तो उग्गण्हापेति. समादानम्हीति तत्थ अत्थस्स सम्मदेव आदियने खन्धानञ्च सम्मसनवसेन अञ्ञधम्मवसेन समादियने. पटिविद्धगुणेनाति ताय देसनाय, तं निस्साय पच्चत्तपुरिसकारेन च तेसं पटिविद्धगुणेन. जोतापेतीति तेसं चित्तसन्तानं अस्सद्धियादिकिलेसमलविधमनेन पभस्सरं करोति. अट्ठिं कत्वाति ताय देसनाय पापेतब्बं अत्थं पयोजनं दळ्हं कत्वा. तेनाह ‘‘अयं नो’’तिआदि. कम्मकारकचित्तं नाम ओतरणचित्तं. ‘‘योनिसोमनसिकारपुब्बकं विपस्सनाचित्त’’न्ति केचि. ओहितसोताति अनञ्ञविहितताय धम्मस्सवनाय अप्पितसोता, ततो एव तदत्थं ठपितसोता.

एते रूपादयो खन्धे यञ्च सङ्खतं समिद्धपच्चयेहि कतं, तञ्च ‘‘एसो अहं न होमि, एतं मय्हं न होती’’ति पस्सन्तोति योजना. खेमो अत्ताति खेमत्ता, तं खेमत्तं. तेनाह ‘‘खेमिभूतं अत्तभाव’’न्ति. परियेसमाना मारसेना.

पत्तसुत्तवण्णना निट्ठिता.