६. सप्पसुत्तवण्णना
१४२. सुराकारकानन्ति पिट्ठसुरायोजनकानं. कोसलानं इस्सरोति कोसलो, कोसलराजस्स अयन्ति कोसलिका. परिभोगपातीति भत्तपरिभोजनत्थाय पाति परिभोगपाति. कम्मारुद्धनपणाळियाति कम्मारुद्धनपणाळिमुखे. धममानायाति धमियमानाय. तं पन यस्मा भस्तवातेहि पूरितं नाम होति, तस्मा ‘‘भस्तवातेन पूरियमानाया’’ति वुत्तं. नियामभूमियन्ति भगवतो पटिसल्लानट्ठाने सञ्चरन्तं मारं मंसचक्खुनाव दिस्वा. तेनाह ‘‘विज्जुलतालोकेना’’ति.
सेय्यत्थायाति सेय्यानिसंसाय. तेनाह ‘‘ठस्सामी’’तिआदि. अत्तसञ्ञतोति अत्तभावेन संयतो. तेनाह ‘‘संयतत्तभावो’’ति. तंसण्ठितस्साति तस्मिं हत्थपादकुक्कुच्चरहिते बुद्धमुनिस्मिं अवट्ठितस्स. वोस्सज्ज चरेय्य तत्थ सोति इमिना भगवा तं ब्याकरमानो विभिंसिता बुद्धानं किं करिस्सति भयाभावतो? केवलं पन अनट्ठवलिकं उप्पीळेन्तो विय त्वमेव आयासं आपज्जिस्ससीति मारं सन्तज्जेति.
भेरवाति अवीतरागानं भयजनका. तत्थाति तंनिमित्तं. फलेय्याति भिज्जेय्य. सत्तिसल्लन्ति सत्तिसङ्खातं पुथुसल्लं. उरस्मिं चारयेय्युन्ति फासुं विज्झितुं ठपेय्युं उग्गिरेय्युं. खन्धुपधीसूति खन्धसङ्खातेसु उपधीसु. ताणं करोन्ति नामाति ततो भयनिमित्ततो अत्तनो ताणं करोन्ति नाम.
सप्पसुत्तवण्णना निट्ठिता.