२. पुरिससुत्तवण्णना

११३. पुरिमसुत्तेति पुरिमसुत्तदेसनायं. तत्थ हि उपसङ्कमन्तवेलाय सत्थु गुणे अजानन्तो केवलं सम्मोदनं करोति. देसनं सुत्वा पन सत्थु गुणे ञत्वा सरणङ्गतत्ता इध इमस्मिं समागमे अभिवादेसि पञ्चपतिट्ठितेन वन्दि. अत्तानं अधि अज्झत्तं, अविजहेन अत्तानं अधिकिच्च उद्दिस्स पवत्तधम्मा अज्झत्तं एकज्झं गहणवसेन, भुम्मत्थे चेतं पच्चत्तवचनं. कामञ्चायं अज्झत्तसद्दो गोचरज्झत्तविसयज्झत्तअज्झत्तज्झत्तेसु पवत्तति. ते पनेत्थ न युज्जन्तीति वुत्तं ‘‘नियकज्झत्त’’न्ति, नियकसङ्खातअज्झत्तधम्मेसूति अत्थो. तेनाह ‘‘अत्तनो सन्ताने’’ति. लुब्भनलक्खणोति गिज्झनलक्खणो, आरम्मणे दळ्हग्गहणसभावोति अत्थो. दुस्सनलक्खणोति कुज्झनलक्खणो, ब्यापज्जनसभावोति अत्थो. मुय्हनलक्खणोति अञ्ञाणलक्खणो, आरम्मणे सभावसम्मोहभावोति अत्थो. विहेठेन्तीति अत्थनासनअनत्थुप्पादनेहि विबाधेन्ति. ततो एव यथा सग्गमग्गेसु न दिस्सति, एवं करोन्तीति आह ‘‘नासेन्ति विनासेन्ती’’ति. अत्तनि सम्भूताति सन्ताने निब्बत्ता.

पुरिससुत्तवण्णना निट्ठिता.