२२५. मतसन्तककथा

३६७. कालङ्कतेति एत्थ करणं कतन्ति दस्सेन्तो आह ‘‘कालकिरियाया’’ति. अपलोकेत्वाति ‘‘इत्थन्नामो भन्ते भिक्खु कालङ्कतो, तस्स तिचीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं दातुं सङ्घं अपलोकेमी’’ति अपलोकेत्वा.

३६९. गिलानुपट्ठाकलाभेति गिलानुपट्ठाकानं लभितब्बे.

सब्बेपि भिक्खूति सम्बन्धो. तत्थाति तस्मिं कालङ्कते. किं वदन्ति? ‘‘सब्बेपि…पे… सामिनो’’ति वदन्तीति योजना. द्वीसु वादेसु पच्छिमवादो अट्ठकथाचरियेन रुच्चतीति वदन्ति. यन्ति यं वत्थु. ‘‘यं अत्थि, तं दातब्ब’’न्ति वुत्तमेवत्थं आविकरोन्तो आह ‘‘अञ्ञस्मिं…पे… दातब्ब’’न्ति. तन्ति परिक्खारं.

समकोति समं पमाणमेतस्स भागस्साति समको. संविदहनमत्तमेवाति इदञ्चिदञ्च करोहीति सज्जनमत्तमेव. जेट्ठकभागोति दिगुणभागो.

यो पनाति भिक्खु पन. एत्थाति बहूसु भिक्खूसु. येनाति येन केनचि, दिन्नं पटियादितन्ति सम्बन्धो. एकदिवसम्पीति पिसद्दो पगेव द्वीहादिकेति दस्सेति. सोपीति पिसद्दो न केवलं बहुदिवसं उपट्ठाकोयेव, अथ खो सोपीति दस्सेति. समीपन्ति गिलानस्स सन्तिकं. आगच्छतीति समीपमागच्छति.

पच्चासीसायाति भागस्स पच्चासीसाय. ‘‘पुन आगन्त्वा जग्गिस्सामी’’ति इमिना ‘‘पुन आगन्त्वा न जग्गिस्सामी’’ति गच्छन्तस्स न दातब्बन्ति दस्सेति. धुरं निक्खिपित्वाति उपट्ठहने धुरं निक्खिपित्वा.

मातुगामोपि होतूति योजना. तस्स भिक्खुनोति कालङ्कतस्स तस्स भिक्खुनो. सचेपि सहस्सं अग्घति, गिलानुपट्ठाकानंयेव दातब्बन्ति योजना. अञ्ञन्ति पत्तचीवरतो अञ्ञं. तेति गिलानुपट्ठाका. अवसेसन्ति पत्तचीवरतो अवसेसं. ततोति बहुकमहग्घतो. तिचीवरपरिक्खारोति तिण्णं चीवरानं परिवारो. सब्बञ्चेतन्ति सब्बमेव एतं परिक्खारं. लभतीति गिलानुपट्ठाको लभति.

सोति कालङ्कतो. कस्सचीति गहट्ठस्स वा पब्बजितस्स वा. तस्सेवाति दिन्नगाहकस्सेव. रुचिया एवाति कामा एव. तत्थ तत्थ सङ्घस्सेवाति तस्मिं तस्मिं विहारे ठितस्स सङ्घस्सेव. इदं विहारे ठपितपरिक्खारे सन्धाय वुत्तं. सचे गामे वा अरञ्ञे वा ठपिता होन्ति, सकलोव सङ्घो इस्सरो. कस्मा? सङ्घस्सेव दायज्जभावतो. बहूनम्पीति तीहि पट्ठाय बहूनम्पि. ईदिसवचनं उपनिधाय सासनेपि एको द्वे बहूति तीणि वचनानि अत्थे दिस्सन्ति, सद्दे पन द्विवचनबहुवचनानं विसेसाभावतो द्विवचनं नत्थीति दट्ठब्बं. अदिन्नमेवाति अत्तनोयेव असन्तकत्ता, अञ्ञेसम्पि साधारणत्ता च अदिन्नमेव. सचे सब्बे मता अनुमतिया देन्ति, सुदिन्नमेव. तन्ति सन्तकं. तेसूति तेसु सब्बेसु.