१७. आपुच्छकरणनिद्देसो

आपुच्छकरणन्ति –

१६१. अनज्झिट्ठोव थेरेन, पातिमोक्खं न उद्दिसे;

धम्मं न कथये पञ्हं, न पुच्छे न च विस्सजे.

१६२. आपुच्छित्वा कथेन्तस्स, पुन वुड्ढतरागमे;

पुन आपुच्छनं नत्थि, भत्तग्गे चानुमोदतो.

१६३. वसन्तो च अनापुच्छा, वुड्ढेनेकविहारके;

न सज्झायेय्य उद्देसं, परिपुच्छञ्च नो ददे.

१६४. धम्मं न भासये दीपं, न करे न च विज्झपे;

वातपानं कवाटं वा, विवरेय्य थकेय्य च.

१६५. चङ्कमे चङ्कमन्तोपि, वुड्ढेन परिवत्तये;

येन वुड्ढो स सङ्घाटि-कण्णेनेनं न घट्टयेति.