८. दुट्ठदोससिक्खापदवण्णना

‘‘कस्मा मम वन्दनादीनि…पे… ‘घटितेयेव सीसं एती’ति वुत्तत्ता अन्तिमवत्थुअज्झापन्नकं वन्दितुं न वट्टती’’ति वदन्ति, तं न गहेतब्बं. परिवारावसाने उपालिपञ्चके ‘‘कति नु खो, भन्ते, अवन्दिया’’तिआदिना (परि. ४६७) वुत्तपाळियं अवुत्तत्ता, ‘‘पच्छा उपसम्पन्नेन पुरे उपसम्पन्नो वन्दियो’’ति (परि. ४६८) वुत्तत्ता च, तस्मा एव इमिस्सं कङ्खावितरणियं ‘‘उपसम्पन्नोति सङ्ख्युपगमन’’न्ति वुत्तं. सुत्ताधिप्पायो पन एवं गहेतब्बो – अवन्दन्तो सामीचिप्पटिक्खेपसङ्खाताय चोदनाय चोदेति नामाति दस्सनत्थं वुत्तन्ति. तस्मा एव ‘‘एत्तावता च चोदना नाम होती’’ति वुत्तं. इध अधिप्पेतं आपत्तिआपज्जनाकारं दस्सेतुं ‘‘‘कस्मा मम वन्दनादीनि न करोसी’तिआदि वुत्त’’न्ति लिखितं.

कतूपसम्पदन्ति यस्स उपसम्पदा रुहति, तं, पण्डकादयो. ठपनक्खेत्तन्ति एत्थ सब्बसङ्गाहिकं, पुग्गलिकञ्चाति दुविधं पवारणाठपनं. तत्थ सब्बसङ्गाहिके ‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो…पे… तेवाचिकं पवारे’’ति सु-कारतो याव रे-कारो. पुग्गलिकठपने पन ‘‘सङ्घं, भन्ते, पवारेमि…पे… पस्सन्तो पटी’’ति सं-कारतो याव अयं सब्बपच्छिमो टि-कारो, एत्थन्तरे एकपदेपि ठपेन्तेन ठपिता होति. उपोसथे पन इमिनानुसारेन विसेसो वेदितब्बो ‘‘करेय्या’’ति रे-कारे अनतिक्कमन्ते.

दुट्ठदोससिक्खापदवण्णना निट्ठिता.