१. सुरापानसिक्खापदवण्णना

सुरापानवग्गस्स पठमे सुरामेरयपानेति एत्थ पिट्ठादीहि कतं मज्जं सुरा, पुप्फादीहि कतो आसवो मेरयं, तदुभयम्पि बीजतो पट्ठाय कुसग्गेनापि पिवतो पयोगे पयोगे पाचित्तियं.

कोसम्बियं सागतत्थेरं आरब्भ मज्जपिवनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, अमज्जे मज्जसञ्ञिस्स, वेमतिकस्स वा दुक्कटं. अमज्जसञ्ञिस्स, अमज्जं मज्जवण्णगन्धरसं लोणसोवीरकं वा सुत्तं वा पिवतो, वासग्गाहापनत्थं ईसकं मज्जं पक्खिपित्वा सूपादीनि पचन्ति, तेसु सूपसम्पाकादीसु, आमलकरसादीहि अमज्जं मज्जसदिसं अरिट्ठं करोन्ति, तं पिवतो, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. मज्जभावो, तस्स पानञ्चाति इमानेत्थ द्वे अङ्गानि. समुट्ठानादीनि एळकलोमसदिसानि, इदं पन लोकवज्जं, अकुसलचित्तं, तिवेदनन्ति.

सुरापानसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.