३. उज्झापनकसिक्खापदवण्णना

ततिये येन वचनेन उज्झापेन्ति ‘‘छन्दाय इत्थन्नामो इदं नाम करोती’’तिआदीनि वदन्ता उपसम्पन्नं सङ्घेन सम्मतं सेनासनपञ्ञापकादिभेदं तस्स अयसकामा हुत्वा भिक्खूहि अवजानापेन्ति, अवञ्ञाय ओलोकापेन्ति, लामकतो वा चिन्तापेन्ति, तं वचनं उज्झापनकं. येन च तथेव वदन्ता खिय्यन्ति, सब्बत्थ तस्स अवण्णं पकासेन्ति, तं खिय्यनकं, तस्मिं उज्झापनके खिय्यनके. पाचित्तियन्ति वत्थुद्वये पाचित्तियद्वयं वुत्तं. तस्मा यो सम्मतस्स भिक्खुनो अयसकामताय उपसम्पन्नस्स वदन्तो उज्झापेति वा खिय्यति वा, तस्स पाचित्तियं होति.

राजगहे मेत्तियभूमजके भिक्खू आरब्भ उज्झापनखिय्यनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, यं तस्स उपसम्पन्नस्स सम्मुतिकम्मं कतं, तस्मिं धम्मकम्मे तिकपाचित्तियं, अधम्मकम्मे तिकदुक्कटं, अनुपसम्पन्नस्स पन सन्तिके तथा भणन्तस्स, असम्मतस्स च अवण्णं यस्स कस्सचि सन्तिके भणन्तस्स, अनुपसम्पन्नस्स पन सम्मतस्स वा असम्मतस्स वा अवण्णं यस्स कस्सचिदेव सन्तिके भणन्तस्स च दुक्कटमेव. पकतियाव छन्दादिवसेन करोन्तं उज्झापेन्तस्स वा खिय्यन्तस्स वा, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. धम्मकम्मेन सम्मतता, उपसम्पन्नता, अगतिगमनाभावो, तस्स अवण्णकामता, यस्स सन्तिके वदति, तस्स उपसम्पन्नता, उज्झापनं वा खिय्यनं वाति इमानेत्थ छ अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानि, इदं पन दुक्खवेदनमेवाति.

उज्झापनकसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.