१०. परिणतसिक्खापदवण्णना

दसमे सङ्घिकन्ति सङ्घस्स सन्तकं. सो हि सङ्घस्स परिणतत्ता हत्थे अनारुळ्होपि एकेन परियायेन सङ्घसन्तको होति. लाभन्ति लभितब्बं चीवरादिवत्थुं. परिणतन्ति ‘‘दस्साम करिस्सामा’’ति वचीभेदेन वा हत्थमुद्दाय वा सङ्घस्स निन्नं हुत्वा ठितं. अत्तनो परिणामेय्याति ‘‘इदं मय्हं देथा’’तिआदीनि वदन्तो अत्तनिन्नं करेय्य. सचे पन सङ्घस्स दिन्नं होति, तं गहेतुं न वट्टति, सङ्घस्सेव दातब्बं. परिणतं पन सहधम्मिकानं वा गिहीनं वा अन्तमसो मातुसन्तकम्पि अत्तनो परिणामेन्तस्स पयोगे दुक्कटं, पटिलाभेन निस्सग्गियं होति.

सावत्थियं छब्बग्गिये भिक्खू आरब्भ परिणामनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, परिणते वेमतिकस्स, अपरिणते परिणतसञ्ञिनो चेव वेमतिकस्स च, सङ्घचेतियपुग्गलेसु यस्स कस्सचि परिणतं अञ्ञसङ्घादीनं परिणामेन्तस्स च दुक्कटं. अपरिणतसञ्ञिनो, ‘‘कत्थ देमा’’ति पुच्छिते ‘‘यत्थ तुम्हाकं चित्तं पसीदति, तत्थ देथ, तुम्हाकं देय्यधम्मो परिभोगं वा लभेय्या’’तिआदीनि वदन्तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. सङ्घे परिणतभावो, तं ञत्वा अत्तनो परिणामनं, पटिलाभोति इमानेत्थ तीणि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानीति.

परिणतसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.

पत्तवग्गो ततियो.

इति कङ्खावितरणिया पातिमोक्खवण्णनाय

निस्सग्गियपाचित्तियवण्णना निट्ठिता.