१२. दुब्बचसिक्खापदवण्णना
द्वादसमे दुब्बचजातिकोति दुब्बचसभावो, वत्तुं असक्कुणेय्योति अत्थो. उद्देसपरियापन्नेसूति उद्देसे परियापन्नेसु अन्तोगधेसु, ‘‘यस्स सिया आपत्ति, सो आविकरेय्या’’ति एवं सङ्गहितत्ता अन्तो पातिमोक्खस्स वत्तमानेसूति अत्थो. सहधम्मिकं वुच्चमानोति सहधम्मिकेन वुच्चमानो, कारणत्थे चेतं उपयोगवचनं. पञ्चहि सहधम्मिकेहि सिक्खितब्बत्ता, तेसं वा सन्तकत्ता ‘‘सहधम्मिक’’न्ति लद्धनामेन बुद्धपञ्ञत्तेन सिक्खापदेन वुच्चमानोति अत्थो. विरमथायस्मन्तो मम वचनायाति येन वचनेन मं वदथ, ततो मम वचनतो विरमथ, मा मं तं वचनं वदथाति वुत्तं होति. वदतु सह धम्मेनाति सहधम्मिकेन सिक्खापदेन, सहधम्मेन वा अञ्ञेनपि पासादिकभावसंवत्तनिकेन वचनेन वदेतु. यदिदन्ति वुद्धिकारणदस्सनत्थे निपातो, तेन यं इदं अञ्ञमञ्ञस्स हितवचनं, आपत्तितो च वुट्ठापनं, तेन अञ्ञमञ्ञवचनेन अञ्ञमञ्ञवुट्ठापनेन. एवं संवद्धाहि तस्स भगवतो परिसाति एवं परिसाय वुद्धिकारणं दस्सितं होति. सेसं उत्तानत्थमेव. विनिच्छयकथापि दसमे वुत्तसदिसायेव.
अयं पन विसेसो – इदं कोसम्बियं छन्नत्थेरं आरब्भ अत्तानं अवचनीयकरणवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, अङ्गेसु च यथा तत्थ परक्कमनं, एवं इध अवचनीयकरणता दट्ठब्बाति.
दुब्बचसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.