११. भेदानुवत्तकसिक्खापदवण्णना

एकादसमे तस्सेव खो पनाति यो सङ्घभेदाय परक्कमति, तस्सेव. अनुवत्तकाति तस्स दिट्ठिं खन्तिं रुचिं गहणेन अनुपटिपज्जनका. वग्गं असामग्गिपक्खियवचनं वदन्तीति वग्गवादका. यस्मा पन तिण्णं उद्धं कम्मारहा न होन्ति. न हि सङ्घो सङ्घस्स कम्मं करोति, तस्मा ‘‘एको वा द्वे वा तयो वा’’ति वुत्तं. जानाति नोति अम्हाकं छन्दादीनि जानाति. भासतीति ‘‘एवं करोमा’’ति अम्हेहि सद्धिं भासति. अम्हाकम्पेतं खमतीति यं सो करोति, एतं अम्हाकम्पि रुच्चति. समेतायस्मन्तानं सङ्घेनाति आयस्मन्तानं चित्तं सङ्घेन सद्धिं समेतु समागच्छतु, एकीभावं गच्छतूति वुत्तं होति. सेसं पदत्थतो उत्तानमेव. विनिच्छयकथापेत्थ दसमे वुत्तसदिसायेव.

अयं पन विसेसो – इदं राजगहे सम्बहुले भिक्खू आरब्भ देवदत्तस्स सङ्घभेदाय परक्कमन्तस्स अनुवत्तनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, अङ्गेसु च यथा तत्थ परक्कमनं, एवं इध अनुवत्तनं दट्ठब्बन्ति.

भेदानुवत्तकसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.