४. सङ्घाटिचारसिक्खापदवण्णना

चतुत्थे पञ्च अहानि पञ्चाहं, पञ्चाहमेव पञ्चाहिकं. सङ्घाटीनं चारो सङ्घाटिचारो, परिभोगवसेन वा ओतापनवसेन वा सङ्घटितट्ठेन ‘सङ्घाटी’ति लद्धनामं तिचीवरं, उदकसाटिका, संकच्चिकाति इमेसं पञ्चन्नं चीवरानं परिवत्तनन्ति अत्थो. अतिक्कामेय्य पाचित्तियन्ति छट्ठे अरुणुग्गमने एकस्मिं चीवरे वुत्तनयेन अपरिवत्तिते एका आपत्ति, पञ्चसु पञ्च.

सावत्थियं सम्बहुला भिक्खुनियो आरब्भ चीवरं निक्खिपित्वा सन्तरुत्तरेन जनपदचारिकं पक्कमनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, तिकपाचित्तियं, पञ्चाहानतिक्कन्ते द्विकदुक्कटं. तस्मिं पन अनतिक्कन्तसञ्ञाय, पञ्चमं दिवसं पञ्च चीवरानि निवासेन्तिया वा पारुपन्तिया वा ओतापेन्तिया वा, गिलानाय, ‘‘इदं मे चीवरं महग्घं ईदिसे चोरभये न सक्का धारेतु’’न्ति एवरूपासु आपदासु, उम्मत्तिकादीनञ्च अनापत्ति. पञ्चन्नं चीवरानं अञ्ञतरता, पञ्चाहातिक्कमो, अनुञ्ञातकारणाभावो, अपरिवत्तनन्ति इमानेत्थ चत्तारि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि कथिनसदिसानीति.

सङ्घाटिचारसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.