४. अञ्ञविञ्ञापनसिक्खापदवण्णना

चतुत्थे विञ्ञापेत्वाति जानापेत्वा, ‘‘इदं नाम आहरा’’ति याचित्वा वा. अञ्ञं विञ्ञापेय्याति यं पुब्बे ‘‘किन्ते, अय्ये, अफासु, किं आहरियतू’’ति वुत्ताय विञ्ञापितं, तं पटिक्खिपित्वा तञ्चेव अञ्ञञ्च गहेतुकामा ततो अञ्ञं विञ्ञापेय्य, तस्सा विञ्ञत्तिया दुक्कटं, पटिलाभेन निस्सग्गियं होति.

सावत्थियं थुल्लनन्दं आरब्भ अञ्ञं विञ्ञापेत्वा अञ्ञं विञ्ञापनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, तिकपाचित्तियं, अनञ्ञे द्विकदुक्कटं. अनञ्ञे अनञ्ञसञ्ञाय पन, तस्मिं अप्पहोन्ते पुन तञ्ञेव, अञ्ञेनपि अत्थे सति तेन सद्धिं अञ्ञञ्च, यञ्च विञ्ञत्तं, ततो चे अञ्ञं समग्घतरं होति, इमं आनिसंसं दस्सेत्वा सुद्धं अञ्ञमेव च विञ्ञापेन्तिया, उम्मत्तिकादीनञ्च अनापत्ति. लेसेन गहेतुकामता, अञ्ञस्स विञ्ञापनं, पटिलाभोति इमानेत्थ तीणि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि सञ्चरित्तसदिसानीति.

अञ्ञविञ्ञापनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.