२. अकालचीवरसिक्खापदवण्णना

दुतिये अकालचीवरन्ति अत्थते कथिने कथिनमासेहि, अनत्थते चीवरमासतो अञ्ञस्मिं काले उप्पन्नं, यं वा पन कालेपि आदिस्स दिन्नं. आदिस्स दिन्नं नाम ‘‘सम्पत्ता भाजेन्तू’’ति वत्वा वा, ‘‘इदं गणस्स, इदं तुम्हाकं दम्मी’’ति वत्वा वा, दातुकामताय पादमूले ठपेत्वा वा दिन्नं. इच्चेतं अकालचीवरं ‘‘कालचीवर’’न्ति अधिट्ठहित्वा भाजापेन्तिया पयोगे दुक्कटं, यं अत्तना लद्धं, तं निस्सग्गियं होति. निस्सट्ठं पटिलभित्वापि यथादानेयेव उपनेतब्बं, अञ्ञस्मिम्पि एवरूपे सिक्खापदे एसेव नयो.

सावत्थियं थुल्लनन्दं आरब्भ अकालचीवरं ‘‘कालचीवर’’न्ति अधिट्ठहित्वा भाजनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, अकालचीवरे वेमतिकाय, कालचीवरे अकालचीवरसञ्ञाय चेव वेमतिकाय च दुक्कटं. उभोसु कालचीवरसञ्ञाय, उम्मत्तिकादीनञ्च अनापत्ति. अकालचीवरता, तथासञ्ञिता, ‘‘कालचीवर’’न्ति अधिट्ठाय लेसेन भाजापनं, पटिलाभोति इमानेत्थ चत्तारि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानीति.

अकालचीवरसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.