७४. हरितेउच्चारसिक्खापदवण्णना
अट्ठारसमे यम्पि जीवमानरुक्खस्स मूलं पथवियं दिस्समानं गच्छति, साखा वा भूमिलग्गा गच्छति, सब्बं हरितसङ्खातमेव. खन्धे निसीदित्वा पन अप्पहरितट्ठाने पातेतुं वट्टति. सचे अप्पहरितट्ठानं ओलोकेन्तस्सेव सहसा निक्खमति, गिलानट्ठाने ठितो होति, ‘‘अप्पहरिते कतो हरितं ओत्थरती’’ति (पाचि. ६५२) इदमेत्थ अनापत्तियं अधिकं. तत्थ सचेपि अप्पहरितं अलभन्तेन तिणण्डुपकं वा पललण्डुपकं वा ठपेत्वा कतो पच्छा हरितं ओत्थरति, वट्टतियेव. खेळेन चेत्थ सिङ्घाणिकापि सङ्गहिता.