समारोपनहारवण्णना

आघातादीनं अकरणीयतावचनेन खन्तिसम्पदा दस्सिता होति. ‘‘अप्पमत्तकं खो पनेत’’न्तिआदिना सोरच्चसम्पदा, ‘‘अत्थि भिक्खवे’’तिआदिना ञाणसम्पदा, ‘‘अपरामसतो चस्स पच्चत्तञ्ञेव निब्बुति विदिता’’ति, ‘‘वेदनानं…पे… यथाभूतं विदित्वा अनुपादाविमुत्तो’’ति एतेहि समाधिसम्पदाय सद्धिं विज्जाविमुत्तिवसीभावसम्पदा दस्सिता होति. तत्थ खन्तिसम्पदा पटिसङ्खानबलसिद्धितो सोरच्चसम्पदाय पदट्ठानं. सोरच्चसम्पदा पन अत्थतो सीलमेव, तथा पाणातिपातादीहि पटिविरतिवचनं सीलस्स परियायविभागदस्सनत्थं. तत्थ सीलं समाधिस्स पदट्ठानं, समाधि पञ्ञाय पदट्ठानं. तेसु सीलेन वीतिक्कमप्पहानं दुच्चरितसंकिलेसप्पहानञ्च सिज्झति, समाधिना परियुट्ठानप्पहानं, विक्खम्भनप्पहानं, तण्हासंकिलेसप्पहानञ्च सिज्झति. पञ्ञाय दिट्ठिसंकिलेसप्पहानं, समुच्छेदप्पहानं, अनुसयप्पहानञ्च सिज्झतीति सीलादीहि तीहि धम्मक्खन्धेहि समथविपस्सनाभावनापारिपूरी, पहानत्तयसिद्धि चाति अयं समारोपनो हारो.

सोळसहारवण्णना निट्ठिता.