(९.) नवकनिद्देसवण्णना

९६०. दसमस्स अवुत्तत्ता ‘‘सत्तेसु उप्पत्तिवसेनेव कथितानी’’ति वुत्तं.

९६३. सुखविनिच्छयन्ति सेवितब्बासेवितब्बसुखसन्निट्ठानन्ति अत्थो. अज्झत्तं सुखन्ति सेवितब्बं नेक्खम्मसुखं. विनिच्छयाति द्वे विनिच्छयाति इदं –

‘‘सातं असातन्ति यमाहु लोके,

तमूपनिस्साय पहोति छन्दो;

रूपेसु दिस्वा विभवं भवञ्च,

विनिच्छयं कुब्बति जन्तु लोके’’ति. (सु. नि. ८७३; महानि. १०२) –

एतस्स निद्देसे वुत्तं.

इध विनिच्छयोति वुत्तोति इमिस्सा विभङ्गपाळिया यो छन्दरागस्स पच्चयसभावेन विनिच्छय-सद्देन वुत्तो, सक्कपञ्हेपि (दी. नि. २.३५७) छन्दस्स निदानभावेन वितक्क-सद्देन सो एव आगतोति एवं वितक्कस्स विनिच्छयभावं तस्सेव इध गहिततञ्च दस्सेति. बलवसन्निट्ठानन्ति बलवतिया तण्हाय आरम्मणस्स निट्ठपेत्वा गहणं.

९६४. सतिपि अञ्ञेसञ्च सङ्खतभावे अहन्ति अस्मीति च सातिसया मानस्स सङ्खतताति कत्वा ‘‘सङ्खत’’न्ति मानो वुत्तो. सेय्यादिवसेन ‘‘अहमस्मी’’ति अत्तनो सङ्खरणं वा सङ्खतं. एत्थ ‘‘भविस्सन्ती’’तिआदिका पवत्ति तण्हादिट्ठीनं विसेसवतीति तासम्पि इञ्जितादिभावो वुत्तो.

नवकनिद्देसवण्णना निट्ठिता.