(४.) चतुक्कनिद्देसवण्णना

९३९. इतीति निदस्सने निपातोति एवं-सद्देन समानत्थोति दस्सेति. भवाभवहेतूतिपीति एत्थ भवन्ति जायन्ति एतेनाति भवो, सप्पिआदिभेसज्जं. भवो एव पणीततरो अभिवुद्धो अभवो. भावनारामताअरियवंसप्पहेय्यत्ता वा पुरिमतण्हात्तयवज्जा सब्बा तण्हा ‘‘भवाभवहेतु उप्पज्जती’’ति वुत्ताति वेदितब्बा.

एतायाति छन्दादिअगतिया. न गच्छन्तीति न पवत्तन्ति, तं तं किरियं न करोन्तीति अत्थो. इमिनाति छन्दादिना अगतिगमनेन. छन्दादीसु येन निन्नो, तेन गमनं यथानिन्नगमनं.

‘‘राजा’’तिआदिना राजादिनिमित्तो विय ऊमिआदिनिमित्तो चित्तुत्रासो ऊमिआदिभयं, ‘‘ऊमिभयन्ति खो, भिक्खवे, कोधुपायासस्सेतं अधिवचन’’न्तिआदिवचनतो (म. नि. २.१६२; अ. नि. ४.१२२; इतिवु. १०९) कोधुपायासओदरिकत्तपञ्चकामगुणमातुगामा वा. तत्थ पञ्चकामगुणमातुगामग्गहणेन तन्निस्सितछन्दरागग्गहणं वेदितब्बं, ओदरिकत्तञ्च लोभोव. उक्खेपनीयादिकम्मं विनयदण्डं.

‘‘अथ खो तिम्बरुको परिब्बाजको येन भगवा…पे… एतदवोच ‘किं नु खो, भो गोतम, सयंकतं सुखदुक्ख’न्ति? मा हेवं तिम्बरुकाति भगवा अवोचा’’तिआदिना निदानवग्गे (सं. नि. २.१८) आगतत्ता ‘‘तिम्बरुकदिट्ठी’’ति वुत्ता.

चतुक्कनिद्देसवण्णना निट्ठिता.