१-४. पठमदानसुत्तादिवण्णना
३१-३४. चतुत्थस्स पठमे आसज्जाति यस्स देति, तस्स आगमनहेतु तेन समागमनिमित्तं. भयाति भयहेतु. ननु भयं नाम लद्धकामतारागादयो विय चेतनाय अविसुद्धिकरं, तं कस्मा इध गहितन्ति? नयिदं तादिसं वोहारभयादिं सन्धाय वुत्तन्ति दस्सेतुं ‘‘अयं अदायको अकारको’’तिआदि वुत्तं. अदासि मेति यं पुब्बे कतं उपकारं चिन्तेत्वा दीयति, तं सन्धाय वुत्तं. दस्सति मेति पच्चुपकारासीसाय यं दीयति, तं सन्धाय वदति. साहु दानन्ति दानं नामेतं पण्डितपञ्ञत्तन्ति साधुसमाचारे ठत्वा देति. अलङ्कारत्थन्ति उपसोभनत्थं. दानञ्हि दत्वा तं पच्चवेक्खन्तस्स पामोज्जपीतिसोमनस्सादयो उप्पज्जन्ति, लोभदोसइस्सामच्छेरादयोपि विदूरी भवन्ति. इदानि दानं अनुकूलधम्मपरिब्रूहनेन पच्चनीकधम्मविदूरीकरणेन च भावनाचित्तस्स उपसोभनाय च परिक्खाराय च होतीति ‘‘अलङ्कारत्थञ्चेव परिक्खारत्थञ्च देती’’ति वुत्तं. तेनाह ‘‘दानञ्हि चित्तं मुदुं करोती’’तिआदि. मुदुचित्तो होति लद्धा दायके ‘‘इमिना मय्हं सङ्गहो कतो’’ति, दातापि लद्धरि. तेन वुत्तं ‘‘उभिन्नम्पि चित्तं मुदुं करोती’’ति.
अदन्तदमनन्ति अदन्ता अनस्सवापिस्स दानेन दन्ता अस्सवा होन्ति, वसे वत्तन्ति. अदानं दन्तदूसकन्ति अदानं पुब्बे दन्तानं अस्सवानम्पि विघातुप्पादनेन चित्तं दूसेति. उन्नमन्ति दायका पियंवदा च परेसं गरुचित्तीकारट्ठानताय. नमन्तिपटिग्गाहका दानेन पियवाचाय च लद्धसङ्गहासङ्गाहकानं.
चित्तालङ्कारदानमेव उत्तमं अनुपक्किलिट्ठताय सुपरिसुद्धताय गुणविसेसपच्चयताय च. दुतियादीनि उत्तानत्थानेव.
पठमदानसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.