५. दानूपपत्तिसुत्तवण्णना

३५. पञ्चमे दानपच्चयाति दानकारणा, दानमयपुञ्ञस्स कतत्ता उपचितत्ताति अत्थो. उपपत्तियोति मनुस्सेसु देवेसु च निब्बत्तियो. ठपेतीति एकवारमेव अनुप्पज्जित्वा यथा उपरि तेनेवाकारेन पवत्तति, एवं ठपेति. तदेव चस्स अधिट्ठानन्ति आह ‘‘तस्सेव वेवचन’’न्ति. वड्ढेतीति ब्रूहेति न हापेति. विमुत्तन्ति अधिमुत्तं, निन्नं पोणं पब्भारन्ति अत्थो. विमुत्तन्ति वा विस्सट्ठं. निप्परियायतो उत्तरि नाम पणीतं मज्झेपि हीनमज्झिमविभागस्स लब्भनतोति वुत्तं ‘‘उत्तरि अभावितन्ति ततो उपरिमग्गफलत्थाय अभावित’’न्ति. संवत्तति तथापणिहितं दानमयं चित्तं. यं पन पाळियं ‘‘तञ्च खो’’तिआदि वुत्तं, तं तत्रुपपत्तिया विबन्धकरदुस्सील्याभावदस्सनपरं दट्ठब्बं, न दानमयस्स पुञ्ञस्स केवलस्स तंसंवत्तनतादस्सनपरन्ति दट्ठब्बं. समुच्छिन्नरागस्साति समुच्छिन्नकामरागस्स. तस्स हि सिया ब्रह्मलोके उपपत्ति, न समुच्छिन्नभवरागस्स. वीतरागग्गहणेन चेत्थ कामेसु वीतरागता अधिप्पेता, याय ब्रह्मलोकूपपत्ति सिया. तेनाह ‘‘दानमत्तेनेवा’’तिआदि. यदि एवं दानं तत्थ किमत्थियन्ति आह ‘‘दानं पना’’तिआदि. दानेन मुदुचित्तोति बद्धाघाते वेरिपुग्गलेपि अत्तनो दानसम्पटिच्छनेन मुदुभूतचित्तो.

दानूपपत्तिसुत्तवण्णना निट्ठिता.