१-८. पठमविनयधरसुत्तादिवण्णना

७५-८२. अट्ठमस्स पठमं दुतियञ्च उत्तानत्थमेव. ततिये विनयलक्खणे पतिट्ठितो लज्जिभावेन विनयलक्खणे ठितो होति. अलज्जी (पारा. अट्ठ. १.४५) हि बहुस्सुतोपि समानो लाभगरुकताय तन्तिं विसंवादेत्वा उद्धम्मं उब्बिनयं सत्थुसासनं दीपेत्वा सासने महन्तं उपद्दवं करोति, सङ्घभेदम्पि सङ्घराजिम्पि उप्पादेति. लज्जी पन कुक्कुच्चको सिक्खाकामो जीवितहेतुपि तन्तिं अविसंवादेत्वा धम्ममेव विनयमेव च दीपेति, सत्थुसासनं गरुं कत्वा ठपेति. एवं यो लज्जी, सो विनयं अजहन्तो अवोक्कमन्तोव लज्जिभावेन विनयलक्खणे ठितो होति पतिट्ठितो.

असंहीरोति एत्थ संहीरो नाम यो पाळियं वा अट्ठकथायं वा हेट्ठा वा उपरितो वा पदपटिपाटिया वा पुच्छियमानो वित्थुनति विप्फन्दति, सण्ठातुं न सक्कोति, यं यं परेन वुच्चति, तं तं अनुजानाति, सकवादं छड्डेत्वा परवादं गण्हाति. यो पन पाळियं वा अट्ठकथायं वा हेट्ठुपरियवसेन वा पदपटिपाटिया वा पुच्छियमानो न वित्थुनति न विप्फन्दति, एकेकलोमं सण्डासेन गण्हन्तो विय ‘‘एवं मयं वदाम, एवं नो आचरिया वदन्ती’’ति विस्सज्जेति. यम्हि पाळि च पाळिविनिच्छयो च सुवण्णभाजने पक्खित्तसीहवसा विय परिक्खयं परियादानं अगच्छन्तो तिट्ठति, अयं वुच्चति असंहीरो. यस्मा पन एवरूपो यं यं परेन वुच्चति, तं तं नानुजानाति, अत्तना सुविनिच्छिनितं कत्वा गहितं अविपरीतमत्थं न विस्सज्जेति, तस्मा वुत्तं ‘‘न सक्कोति गहितग्गहणं विस्सज्जापेतु’’न्ति. चतुत्थादीनि सुविञ्ञेय्यानि.

पठमविनयधरसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.