१०. भरियासुत्तवण्णना

६३. दसमे उच्चासद्दा महासद्दा उद्धं उग्गतत्ता उच्चं पत्थटत्ता महन्तं अविनिब्भोगं विनिभुञ्जित्वा गहेतुं असक्कुणेय्यं सद्दं करोन्ता वदन्ति. वचीघोसोपि हि बहूहि एकज्झं पवत्तितो अत्थतो च सद्दतो च दुरवबोधो केवलं महानिग्घोसो एव हुत्वा सोतपथमागच्छति. मच्छविलोपेति मच्छे विलुम्पित्वा विय गहणे, मच्छानं वा विलुम्पने. केवट्टानञ्हि मच्छपच्छिट्ठपितट्ठाने महाजनो सन्निपतित्वा ‘‘इध अञ्ञं एकं मच्छं देहि, एकं मच्छफालं देहि, एतस्स ते महा दिन्नो, मय्हं खुद्दको’’ति एवं उच्चासद्दमहासद्दं करोन्ति. तं सन्धायेतं वुत्तं ‘‘केवट्टानं मच्छपच्छिं ओतारेत्वा ठितट्ठाने’’ति. मच्छग्गहणत्थं जाले पक्खित्तेपि तस्मिं ठाने केवट्टा चेव अञ्ञे च ‘‘पविट्ठो न पविट्ठो, गहितो न गहितो’’ति महासद्दं करोन्ति. तं सन्धायेतं वुत्तं ‘‘जाले वा…पे… महासद्दो होती’’ति. कत्तब्बवत्तन्ति पादपरिकम्मादिकत्तब्बकिच्चं. खराति चित्तेन वाचाय च कक्खळा. सेसमेत्थ उत्तानमेव.

भरियासुत्तवण्णना निट्ठिता.