९-१०. पुत्तसुत्तादिवण्णना

३९-४०. नवमे भतोति पोसितो. तं पन भरणं जातकालतो पट्ठाय सुखपच्चयूपहरणेन दुक्खपच्चयापहरणेन च पवत्तितन्ति दस्सेतुं ‘‘अम्हेही’’तिआदि वुत्तं. हत्थपादवड्ढनादीहीति आदि-सद्देन मुखेन सिङ्घानिकापनयननहापनमण्डनादिञ्च सङ्गण्हाति. मातापितूनं सन्तकं खेत्तादिं अविनासेत्वा रक्खितं तेसं परम्पराय ठितिया कारणं होतीति आह ‘‘अम्हाकं सन्तकं…पे… कुलवंसो चिरं ठस्सती’’ति. सलाकभत्तादीनि अनुपच्छिन्दित्वाति सलाकभत्तादीनि अविच्छिन्दित्वा. यस्मा दायज्जप्पटिलाभस्स योग्यभावेन वत्तमानोयेव दायस्स पटिपज्जिस्सति, न इतरोति आह ‘‘कुलवंसानुरूपाय पटिपत्तिया’’तिआदि. अत्तना दायज्जारहं करोन्तोति अत्तानं दायज्जारहं करोन्तो. मातापितरो हि अत्तनो ओवादे अवत्तमाने मिच्छापटिपन्ने दारके विनिच्छयं गन्त्वा अपुत्ते करोन्ति, ते दायज्जारहा न होन्ति. ओवादे वत्तमाने पन कुलसन्तकस्स सामिके करोन्ति. ततियदिवसतो पट्ठायाति मतदिवसतो ततियदिवसतो पट्ठाय. सेसं सुविञ्ञेय्यमेव. दसमं उत्तानमेव.

पुत्तसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.

सुमनवग्गवण्णना निट्ठिता.