७. वस्ससुत्तवण्णना

१९७. सत्तमे उतुसमुट्ठानन्ति वस्सिके चत्तारो मासे उप्पन्नं. अकालेपीति चित्तवेसाखमासेसुपि. वस्सवलाहकदेवपुत्तानञ्हि अत्तनो रतिया कीळितुकामताचित्ते उप्पन्ने अकालेपि देवो वस्सति. तत्रिदं वत्थु – एको किर वस्सवलाहकदेवपुत्तो वाकरकुटकवासिखीणासवत्थेरस्स सन्तिकं गन्त्वा वन्दित्वा अट्ठासि. थेरो ‘‘कोसि त्व’’न्ति पुच्छि. अहं, भन्ते, वस्सवलाहकदेवपुत्तोति. तुम्हाकं किर चित्तेन देवो वस्सतीति. आम, भन्तेति. पस्सितुकामा मयन्ति. तेमिस्सथ, भन्तेति. मेघसीसं वा गज्जितं वा न पञ्ञायति, कथं तेमिस्सामाति. भन्ते, अम्हाकं चित्तेन देवो वस्सति, तुम्हे पण्णसालं पविसथाति. ‘‘साधु, देवपुत्ता’’ति पादे धोवित्वा पण्णसालं पाविसि. देवपुत्तो तस्मिं पविसन्तेयेव एकं गीतं गायित्वा हत्थं उक्खिपि, समन्ता तियोजनट्ठानं एकमेघं अहोसि. थेरो अद्धतिन्तो पण्णसालं पविट्ठोति.

वस्ससुत्तवण्णना निट्ठिता.