१-२. पधानसुत्तादिवण्णना

७१-७२. ततियवग्गस्स पठमे यवति तेन फलं मिस्सितं विय होतीति योनि, एकन्तिकं कारणं. अस्साति यथावुत्तस्स भिक्खुनो. परिपुण्णन्ति अविकलं अनवसेसं. आसवे खेपेतीति आसवक्खयो, अग्गमग्गो. इध पन अरहत्तफलं अधिप्पेतन्ति आह ‘‘अरहत्तत्थाया’’ति. दुतियं उत्तानमेव.

पधानसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.