१०. उपोसथसुत्तवण्णना

१९०. दसमे तुण्हीभूतं तुण्हीभूतन्ति आमेडितवचनं ब्यापनिच्छावसेन वुत्तन्ति आह ‘‘यतो यतो अनुविलोकेती’’ति. अनुविलोकेत्वाति एत्थ अनु-सद्दोपि ब्यापनिच्छावचनमेवाति अनु अनु विलोकेत्वाति अत्थो, पञ्चपसादप्पटिमण्डितानि अक्खीनि उम्मीलेत्वा ततो ततो विलोकेत्वाति वुत्तं होति. अलन्ति युत्तं, ओपायिकन्ति अत्थो ‘‘अलमेव निब्बिन्दितु’’न्तिआदीसु (दी. नि. २.२७२; सं. नि. २.१२४-१२६) विय. पुटबन्धनेन परिहरित्वा असितब्बं पुटोसं सम्बलं अ-कारस्स ओ-कारं कत्वा. तेनाह ‘‘पाथेय्य’’न्ति. सेसमेत्थ सुविञ्ञेय्यमेव.

उपोसथसुत्तवण्णना निट्ठिता.

ब्राह्मणवग्गवण्णना निट्ठिता.