२. पटिभानसुत्तवण्णना

१३२. दुतिये पटिभानं वुच्चति ञाणम्पि ञाणस्स उपट्ठितवचनम्पि, तं इध अधिप्पेतं, अत्थयुत्तं कारणयुत्तञ्च पटिभानमस्साति युत्तप्पटिभानो. पुच्छानन्तरमेव सीघं ब्याकातुं असमत्थताय नोमुत्तप्पटिभानमस्साति नोमुत्तप्पटिभानो. इमिना नयेन सेसा वेदितब्बा. एत्थ पन पठमो कञ्चि कालं वीमंसित्वा युत्तमेव पेक्खति तिपिटकचूळनागत्थेरो विय. सो पन पञ्हं पुट्ठो परिग्गहेत्वा युत्तप्पत्तकारणमेव कथेति. दुतियो पुच्छानन्तरमेव येन वा तेन वा वचनेन पटिबाहति, वीमंसित्वापि च युत्तं न पक्खेति चतुनिकायिकपिण्डतिस्सत्थेरो विय. सो पन पञ्हं पुट्ठो पञ्हपरियोसानम्पि नागमेति, यं वा तं वा कथेतियेव, वचनत्थं पनस्स वीमंसियमानं कत्थचि न लगति. ततियो पुच्छासमकालमेव युत्तं पेक्खति, तंखणंयेव च नं ब्याकरोति तिपिटकचूळाभयत्थेरो विय. सो पन पञ्हं पुट्ठो सीघमेव कथेति, युत्तप्पत्तकारणो च होति. चतुत्थो पुट्ठो समानो नेव युत्तं पेक्खति, न येन वा तेन वा पटिबाहितुं सक्कोति, तिब्बन्धकारनिमुग्गो विय होति लाळुदायित्थेरो विय.

पटिभानसुत्तवण्णना निट्ठिता.