७. मूसिकसुत्तवण्णना
१०७. सत्तमे आवाटं खनतीति अत्तनो आसयं बिलकूपं खनति. न च तत्थ वसतीति तत्थ अवसित्वा किस्मिञ्चिदेव ठाने वसति, एवं बिळारादिअमित्तवसं गच्छति. वसिता नो गाधं कत्ताति सयं न खनति, परेन कते बिले वसति, एवं जीवितं रक्खति. ततिया द्वेपि करोन्ती जीवितं रक्खति. चतुत्थी द्वेपि अकरोन्ती अमित्तवसं गच्छति. इमाय पन उपमाय उपमितेसु पुग्गलेसु पठमो यथा सा मूसिका गाधं खनति, एवं नवङ्गं सत्थुसासनं उग्गण्हाति. यथा पन सा तत्थ न वसति, किस्मिञ्चिदेव ठाने वसन्ती अमित्तवसं गच्छति, तथा अयम्पि परियत्तिवसेन ञाणं पेसेत्वा चतुसच्चधम्मं न पटिविज्झति, लोकामिसट्ठानेसु विचरन्तो मच्चुमारकिलेसमारदेवपुत्तमारसङ्खातानं वसं गच्छति. दुतियो यथा मूसिका गाधं न खनति, एवं नवङ्गं सत्थुसासनं न उग्गण्हाति. यथा पन परेन खनिते बिले वसन्ती जीवितं रक्खति, एवं परस्स कथं सुत्वा चतुसच्चधम्मं पटिविज्झित्वा तिण्णं मारानं वसं अतिक्कमति. इमिना नयेन ततियचतुत्थेसुपि ओपम्मसंसन्दनं वेदितब्बं.
मूसिकसुत्तवण्णना निट्ठिता.