११. महाचोरसुत्तवण्णना
५१. एकादसमे महाबलवचोरो महाचोरोति आह ‘‘महन्तो बलवचोरो’’ति. बलवचोरोति च महाथामताय महापरिवारताय महाचोरियकम्मसमत्थताय च वेदितब्बो. महतं गामनिगमानं विलुप्पनं महाविलोपो. तं तं कारणं पक्खिपित्वाति तं तं अकरणमेव कारणं कत्वा तप्पटिबद्धाय कथाय पक्खिपित्वा. अत्थं कथयिस्सन्तीति तस्स तस्स अत्थञ्च कथयिस्सन्ति. हरन्ताति अपनेन्ता परिहरन्ता. दसवत्थुकायाति ‘‘सस्सतो लोको’’ति (म. नि. १.२६९) आदिदसवत्थुसन्निस्सिताय. अन्तं गहेत्वा ठितदिट्ठियाति तमेव सस्सतादिअन्तं गहेत्वा अविस्सज्जेत्वा ठितदिट्ठिया.
महाचोरसुत्तवण्णना निट्ठिता.
चूळवग्गवण्णना निट्ठिता.
पठमपण्णासकं निट्ठितं.