५. विपत्तिसम्पदासुत्तवण्णना
११८. पञ्चमे दिन्नन्ति देय्यधम्मसीसेन दानं वुत्तन्ति आह ‘‘दिन्नस्स फलाभावं सन्धाय वदती’’ति. दिन्नं पन अन्नादिवत्थुं कथं पटिक्खिपति. एस नयो ‘‘यिट्ठं हुत’’न्ति एत्थापि. महायागोति सब्बसाधारणं महादानं. पहेणकसक्कारोति पाहुनकानं कातब्बसक्कारो. फलन्ति आनिसंसफलं निस्सन्दफलञ्च. विपाकोति सदिसफलं. परलोके ठितस्स अयं लोको नत्थीति परलोके ठितस्स कम्मुना लद्धब्बो अयं लोको न होति. इधलोके ठितस्सपि परलोको नत्थीति इधलोके ठितस्स कम्मुना लद्धब्बो परलोको न होति. तत्थ कारणमाह ‘‘सब्बे तत्थ तत्थेव उच्छिज्जन्ती’’ति. इमे सत्ता यत्थ यत्थ भवयोनिगतिआदीसु ठिता, तत्थ तत्थेव उच्छिज्जन्ति, द्वयविनासेन विनस्सन्ति.
फलाभाववसेनाति मातापितूसु सम्मापटिपत्तिमिच्छापटिपत्तीनं फलस्स अभाववसेन ‘‘नत्थि माता, नत्थि पिता’’ति वदति, न मातापितूनं, नापि तेसु सम्मापटिपत्तिमिच्छापटिपत्तीनं अभाववसेन तेसं लोकपच्चक्खत्ता. पुब्बुळकस्स विय इमेसं सत्तानं उप्पादो नाम केवलो, न च खनपुब्बकोति दस्सनत्थं ‘‘नत्थि सत्ता ओपपातिका’’ति वुत्तन्ति आह ‘‘चवित्वा उप्पज्जनका सत्ता नाम नत्थीति वदती’’ति. सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा पवेदेन्तीति ये इमञ्च लोकं परञ्च लोकं अभिविसिट्ठाय पञ्ञाय सयं पच्चक्खं कत्वा पवेदेन्ति, ते नत्थीति सब्बञ्ञुबुद्धानं अभावं दीपेति.
विपत्तिसम्पदासुत्तवण्णना निट्ठिता.