११. निमित्तसुत्तवण्णना
१०३. एकादसमे येहि फलं निमीयति, उप्पज्जनट्ठाने पक्खिपमानं विय होति, तानि निमित्तानि. तेनाह ‘‘तीणि कारणानी’’ति. कालेन कालन्ति एत्थ कालेनाति भुम्मत्थे करणवचनं. कालन्ति च उपयोगवचनन्ति आह ‘‘काले काले’’ति. मनसि कातब्बाति चित्ते कातब्बा, उप्पादेतब्बाति अत्थो. उपलक्खितसमाधानाकारो समाधियेव इध समाधिनिमित्तन्ति आह ‘‘एकग्गता हि इध समाधिनिमित्तन्ति वुत्ता’’ति. ठानं तं चित्तं कोसज्जाय संवत्तेय्याति एत्थ ठानं अत्थीति वचनसेसो. तं भावनाचित्तं कोसज्जाय संवत्तेय्य, तस्स संवत्तनस्स कारणं अत्थीति अत्थो. तं वा मनसिकरणं चित्तं कोसज्जाय संवत्तेय्य, एतस्स ठानं कारणं अत्थीति अत्थो. तेनाह ‘‘कारणं विज्जती’’तिआदि. ञाणजवन्ति सङ्खारेसु अनिच्चादिवसेन पवत्तमानं पञ्ञाजवं.
यं किञ्चि सुवण्णतापनयोग्गअङ्गारभाजनं इध ‘‘उक्का’’ति अधिप्पेतन्ति आह ‘‘अङ्गारकपल्ल’’न्ति. सज्जेय्याति यथा तत्थ पक्खित्तं सुवण्णं तप्पति, एवं पटियादियेय्य. आलिम्पेय्याति आदियेय्य, जलेय्याति अत्थो. तेनाह ‘‘तत्थ अङ्गारे…पे… गाहापेय्या’’ति. मूसाय वा पक्खिपेय्याति तत्तके वा पक्खिपेय्य. उपधारेतीति सल्लक्खेति.
निमित्तसुत्तवण्णना निट्ठिता.
लोणकपल्लवग्गवण्णना निट्ठिता.
दुतियपण्णासकं निट्ठितं.