१-४. पठममहानामसुत्तादिवण्णना

११-१४. दुतियस्स पठमादीनि उत्तानत्थानि. ततिये कबळीकाराहारभक्खानन्ति कबळीकाराहारूपजीवीनं. को पन देवानं आहारो, का आहारवेलाति? सब्बेसम्पि कामावचरदेवानं सुधा आहारो. सा हेट्ठिमेहि हेट्ठिमेहि उपरिमानं उपरिमानं पणीततमा होति, तं यथासकं दिवसवसेनेव दिवसे दिवसे भुञ्जन्ति. केचि पन ‘‘बिळारपदप्पमाणं सुधाहारं भुञ्जन्ति, सो जिव्हाय ठपितमत्तो याव केसग्गनखग्गा कायं फरति, तेसंयेव दिवसवसेन सत्त दिवसे यापनसमत्थो होती’’ति वदन्ति. असमयविमुत्तिया विमुत्तोति मग्गविमोक्खेन विमुत्तो. अट्ठन्नञ्हि समापत्तीनं समापज्जनस्स समयोपि अत्थि तस्स असमयोपि, मग्गविमोक्खेन पन विमुच्चनस्स समयो वा असमयो वा नत्थि. यस्स सद्धा बलवती, विपस्सना च आरद्धा, तस्स गच्छन्तस्स तिट्ठन्तस्स निसीदन्तस्स निपज्जन्तस्स खादन्तस्स भुञ्जन्तस्स च मग्गफलप्पटिवेधो नाम न होतीति न वत्तब्बं. इति मग्गविमोक्खेन विमुच्चन्तस्स समयो वा असमयो वा नत्थीति मग्गविमोक्खो असमयविमुत्ति नाम. चतुत्थे नत्थि वत्तब्बं.

पठममहानामसुत्तादिवण्णना निट्ठिता.