७. महानामसुत्तं

१०३३. एकं समयं भगवा सक्केसु विहरति कपिलवत्थुस्मिं निग्रोधारामे. अथ खो महानामो सक्को येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो महानामो सक्को भगवन्तं एतदवोच –

‘‘कित्तावता नु खो, भन्ते, उपासको होती’’ति? ‘‘यतो खो, महानाम, बुद्धं सरणं गतो होति, धम्मं सरणं गतो होति, सङ्घं सरणं गतो होति – एत्तावता खो, महानाम, उपासको होती’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको सीलसम्पन्नो होती’’ति? ‘‘यतो खो, महानाम, उपासको पाणातिपाता पटिविरतो होति, अदिन्नादाना पटिविरतो होति, कामेसुमिच्छाचारा पटिविरतो होति, मुसावादा पटिविरतो होति, सुरामेरयमज्जप्पमादट्ठाना पटिविरतो होति, – एत्तावता खो, महानाम, उपासको सीलसम्पन्नो होती’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको सद्धासम्पन्नो होती’’ति? ‘‘इध, महानाम, उपासको सद्धो होति, सद्दहति तथागतस्स बोधिं – इतिपि सो भगवा…पे… सत्था देवमनुस्सानं बुद्धो भगवाति. एत्तावता खो, महानाम, उपासको सद्धासम्पन्नो होती’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको चागसम्पन्नो होती’’ति? ‘‘इध, महानाम, उपासको विगतमलमच्छेरेन चेतसा अगारं अज्झावसति मुत्तचागो पयतपाणि वोस्सग्गरतो याचयोगो दानसंविभागरतो – एत्तावता खो, महानाम, उपासको चागसम्पन्नो होती’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको पञ्ञासम्पन्नो होती’’ति? ‘‘इध, महानाम, उपासको पञ्ञवा होति उदयत्थगामिनिया पञ्ञाय समन्नागतो अरियाय निब्बेधिकाय सम्मा दुक्खक्खयगामिनिया – एत्तावता खो, महानाम, उपासको पञ्ञासम्पन्नो होती’’ति. सत्तमं.