११. मग्गङ्गसुत्तं

३७६. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? अरियो अट्ठङ्गिको मग्गो. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो. इति खो, भिक्खवे, देसितं वो मया असङ्खतं, देसितो असङ्खतगामिमग्गो. यं, भिक्खवे, सत्थारा करणीयं सावकानं हितेसिना अनुकम्पकेन अनुकम्पं उपादाय कतं वो तं मया. एतानि, भिक्खवे, रुक्खमूलानि, एतानि सुञ्ञागारानि. झायथ, भिक्खवे, मा पमादत्थ; मा पच्छा विप्पटिसारिनो अहुवत्थ. अयं वो अम्हाकं अनुसासनी’’ति. एकादसमं.

पठमो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

कायो समथो सवितक्को, सुञ्ञतो सतिपट्ठाना;

सम्मप्पधाना इद्धिपादा, इन्द्रियबलबोज्झङ्गा;

मग्गेन एकादसमं, तस्सुद्दानं पवुच्चति.