१. पठमवग्गो

१. कायगतासतिसुत्तं

३६६. सावत्थिनिदानं. ‘‘असङ्खतञ्च वो, भिक्खवे, देसेस्सामि असङ्खतगामिञ्च मग्गं. तं सुणाथ. कतमञ्च, भिक्खवे, असङ्खतं? यो, भिक्खवे, रागक्खयो दोसक्खयो मोहक्खयो – इदं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतं. कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? कायगतासति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो’’.

‘‘इति खो, भिक्खवे, देसितं वो मया असङ्खतं, देसितो असङ्खतगामिमग्गो. यं, भिक्खवे, सत्थारा करणीयं सावकानं हितेसिना अनुकम्पकेन अनुकम्पं उपादाय, कतं वो तं मया. एतानि, भिक्खवे, रुक्खमूलानि, एतानि सुञ्ञागारानि. झायथ [निज्झायथ (क.)], भिक्खवे, मा पमादत्थ; मा पच्छा विप्पटिसारिनो अहुवत्थ. अयं वो अम्हाकं अनुसासनी’’ति. पठमं.

२. समथविपस्सनासुत्तं

३६७. ‘‘असङ्खतञ्च वो, भिक्खवे, देसेस्सामि असङ्खतगामिञ्च मग्गं. तं सुणाथ. कतमञ्च, भिक्खवे, असङ्खतं? यो, भिक्खवे, रागक्खयो दोसक्खयो मोहक्खयो – इदं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतं. कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? समथो च विपस्सना च. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. दुतियं.

३. सवितक्कसविचारसुत्तं

३६८. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? सवितक्कसविचारो समाधि, अवितक्कविचारमत्तो समाधि, अवितक्कअविचारो समाधि – अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. ततियं.

४. सुञ्ञतसमाधिसुत्तं

३६९. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? सुञ्ञतो समाधि, अनिमित्तो समाधि, अप्पणिहितो समाधि – अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. चतुत्थं.

५. सतिपट्ठानसुत्तं

३७०. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? चत्तारो सतिपट्ठाना. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. पञ्चमं.

६. सम्मप्पधानसुत्तं

३७१. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? चत्तारो सम्मप्पधाना. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. छट्ठं.

७. इद्धिपादसुत्तं

३७२. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? चत्तारो इद्धिपादा. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. सत्तमं.

८. इन्द्रियसुत्तं

३७३. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? पञ्चिन्द्रियानि. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. अट्ठमं.

९. बलसुत्तं

३७४. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? पञ्च बलानि. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. नवमं.

१०. बोज्झङ्गसुत्तं

३७५. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? सत्त बोज्झङ्गा. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो…पे…. दसमं.

११. मग्गङ्गसुत्तं

३७६. ‘‘कतमो च, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो? अरियो अट्ठङ्गिको मग्गो. अयं वुच्चति, भिक्खवे, असङ्खतगामिमग्गो. इति खो, भिक्खवे, देसितं वो मया असङ्खतं, देसितो असङ्खतगामिमग्गो. यं, भिक्खवे, सत्थारा करणीयं सावकानं हितेसिना अनुकम्पकेन अनुकम्पं उपादाय कतं वो तं मया. एतानि, भिक्खवे, रुक्खमूलानि, एतानि सुञ्ञागारानि. झायथ, भिक्खवे, मा पमादत्थ; मा पच्छा विप्पटिसारिनो अहुवत्थ. अयं वो अम्हाकं अनुसासनी’’ति. एकादसमं.

पठमो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

कायो समथो सवितक्को, सुञ्ञतो सतिपट्ठाना;

सम्मप्पधाना इद्धिपादा, इन्द्रियबलबोज्झङ्गा;

मग्गेन एकादसमं, तस्सुद्दानं पवुच्चति.