२. पठमआकाससुत्तं

२६०. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, आकासे विविधा वाता वायन्ति. पुरत्थिमापि वाता वायन्ति, पच्छिमापि वाता वायन्ति, उत्तरापि वाता वायन्ति, दक्खिणापि वाता वायन्ति, सरजापि वाता वायन्ति, अरजापि वाता वायन्ति, सीतापि वाता वायन्ति, उण्हापि वाता वायन्ति, परित्तापि वाता वायन्ति, अधिमत्तापि वाता वायन्ति. एवमेव खो, भिक्खवे, इमस्मिं कायस्मिं विविधा वेदना उप्पज्जन्ति, सुखापि वेदना उप्पज्जति, दुक्खापि वेदना उप्पज्जति, अदुक्खमसुखापि वेदना उप्पज्जती’’ति.

‘‘यथापि वाता आकासे, वायन्ति विविधा पुथू;

पुरत्थिमा पच्छिमा चापि, उत्तरा अथ दक्खिणा.

‘‘सरजा अरजा चपि, सीता उण्हा च एकदा;

अधिमत्ता परित्ता च, पुथू वायन्ति मालुता.

‘‘तथेविमस्मिं कायस्मिं, समुप्पज्जन्ति वेदना;

सुखदुक्खसमुप्पत्ति, अदुक्खमसुखा च या.

‘‘यतो च भिक्खु आतापी, सम्पजञ्ञं न रिञ्चति [सम्पजानो निरूपधि (क.)];

ततो सो वेदना सब्बा, परिजानाति पण्डितो.

‘‘सो वेदना परिञ्ञाय, दिट्ठे धम्मे अनासवो;

कायस्स भेदा धम्मट्ठो, सङ्ख्यं नोपेति वेदगू’’ति. दुतियं;