४. राधदुक्खसुत्तं

७७. ‘‘यं खो, राध, दुक्खं तत्र ते छन्दो पहातब्बो. किञ्च, राध, दुक्खं? चक्खु खो, राध, दुक्खं. तत्र ते छन्दो पहातब्बो. रूपा… चक्खुविञ्ञाणं… चक्खुसम्फस्सो… यम्पिदं चक्खुसम्फस्स…पे… अदुक्खमसुखं वा तम्पि दुक्खं. तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… मनो दुक्खो… धम्मा… मनोविञ्ञाणं… मनोसम्फस्सो… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि दुक्खं. तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यं खो, राध, दुक्खं तत्र ते छन्दो पहातब्बो’’ति. चतुत्थं.