५. राधअनत्तसुत्तं

७८. ‘‘यो खो, राध, अनत्ता तत्र ते छन्दो पहातब्बो. को च, राध, अनत्ता? चक्खु खो, राध, अनत्ता. तत्र ते छन्दो पहातब्बो. रूपा… चक्खुविञ्ञाणं… चक्खुसम्फस्सो… यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया…पे… मनो अनत्ता… धम्मा… मनोविञ्ञाणं… मनोसम्फस्सो… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनत्ता. तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यो खो, राध, अनत्ता तत्र ते छन्दो पहातब्बो’’ति. पञ्चमं.