३. राधअनिच्चसुत्तं

७६. अथ खो आयस्मा राधो…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘साधु मे, भन्ते, भगवा संखित्तेन धम्मं देसेतु, यमहं भगवतो धम्मं सुत्वा एको वूपकट्ठो अप्पमत्तो आतापी पहितत्तो विहरेय्य’’न्ति. ‘‘यं खो, राध, अनिच्चं तत्र ते छन्दो पहातब्बो. किञ्च, राध, अनिच्चं तत्र ते छन्दो पहातब्बो? चक्खु अनिच्चं, रूपा अनिच्चा, चक्खुविञ्ञाणं… चक्खुसम्फस्सो… यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनिच्चं. तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… जिव्हा… कायो… मनो अनिच्चो. तत्र ते छन्दो पहातब्बो. धम्मा… मनोविञ्ञाणं… मनोसम्फस्सो… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनिच्चं. तत्र ते छन्दो पहातब्बो. यं खो, राध, अनिच्चं तत्र ते छन्दो पहातब्बो’’ति. ततियं.