४०-४२. अज्झत्तातीतादियंदुक्खसुत्तं

२०७-२०९. ‘‘चक्खु, भिक्खवे, दुक्खं अतीतं अनागतं पच्चुप्पन्नं. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं…पे… जिव्हा दुक्खा…पे… मनो दुक्खो अतीतो अनागतो पच्चुप्पन्नो. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति.